Kamerjacht

In het hostel waar ik de eerste nachten verbleef beschikte ik weliswaar in mijn eentje over een comfortabele 3-persoonskamer, tóch was het de bedoeling zo snel mogelijk een kamer te vinden. De tweede dag na mijn aankomst had ik dus volledig daarvoor ingeruimd. De hele dag liep ik van faculteit naar faculteit op zoek naar prikborden met daarop briefjes van mensen die een kamer te huur aanboden. Mijn enige twee eisen die ik aan mijn toekomstige kamer stelde waren dat de kamer 1-persoons moest zijn (in Italië delen studenten nogal eens een kamer) en dat er Internet zou zijn (ik heb mijn lieve vriendin Petra namelijk in Nederland achtergelaten en kunnen msnen en skypen is dus een must). Toch verkleinde ik met deze twee eisen mijn kansen al enorm.

De Italiaanse prikbordenbranche kan de concurrentie met Internet nog makkelijk aan als het op advertenties aankomt en zo stuitte ik al in de eerste universiteitskantine op een groot bord met tientallen bruikbare briefjes. Of nouja, ze léken bruikbaar. Allerlei complicaties dienden zich aan: degene die de kamer aanbood wilde bijvoorbeeld alleen vrouwelijke studenten, of alleen personen tussen de 22 en 26 jaar oud, of enkel mensen die van opruimen hielden. Daar kwam nog bij dat veel advertenties er al maanden leken te hangen en de daarop aangeboden kamers dus waarschijnlijk al lang bezet waren. Er van balend geen 23-jarige studente met een grote passie voor opruimen te zijn, liep ik met een verzameling telefoonnumers naar een telefooncel. Na een uur telefoontjes plegen kwam ik tot de conclusie dat het nog best wel eens lastig kon worden. De telefoonnummers bleken niet meer te bestaan, de hoorn werd er halverwege mijn eerste zin opgegooid na de korte botte opmerking 'al verhuurd' of de kamer zou pas over een maand vrijkomen.

Ik besloot nog maar wat prikborden af te gaan en deed 10 uur 's avonds mijn laatste poging voor die dag. Gelukkig kwam het toen goed. Er bleek nog woonruimte vrij te zijn en ik maakte voor de dag erop twee afspraken om kamers te gaan bezichtigen.

Uiteindelijk heb ik één van die twee kamers genomen. Inmiddels woon ik al anderhalve week in een kamertje van zes vierkante meter in een gezellig appartement op de zesde verdieping, samen met Toni, een student uit de buurt van Napels. De huisbaas is erg relaxt, de huurprijs enorm laag en de ligging van het huis is geweldig: in het centrum, achter het Castello San Giusto, op een heuvel en vlakbij een parkje. Vanaf het kasteel heb je uitzicht over de rest van het centrum en de zee. Als het erg helder is, is aan de horizon, achter de zee zelfs weer land te zien (de kust tussen Trieste en Venetië), met daarboven de besneeuwde bergtoppen van de Dolomieten. Een prachtig gezicht.

Ik heb maar weer geluk gehad. (Zie foto's)