Een verblijf in een Italiaanse stad is naar niet compleet zonder een bezoek aan een wedstrijd van de plaatselijke voetbaltrots. Ondanks de grote problemen die het Italiaanse voetbal in de afgelopen jaren teisteren (omkoopschandalen, faillissementen en doden door supportersrellen), is il calcio nog steeds één van de belangrijkste gespreksonderwerpen. In Trieste is dat niet anders. Ondanks het feit dat de Unione Sportiva Triestina eigenlijk nooit wat gepresteerd heeft, is er toch overal in de stad voetbalgerelateerde graffiti te zien en hangen nogal wat bars en osterie vol met rood-witte shirtjes. Momenteel speelt Triestina in de Serie B, het op-één-na hoogste niveau. Het leek me geweldig eens een wedstrijd van deze divisie te bezoeken en tussen fans te staan die nooit verwend zijn door goede resultaten en in plaats van Del Piero of Gattuso het moeten doen met nietszeggende namen als Della Rocca en Minelli.
Daarom stapte ik op een frisse maar zonnige middag met 5 klasgenoten in de bus naar het Stadio Nereo Rocco. De goede uitstaphalte vinden was niet moeilijk. We hoefden alleen maar de kleuren rood en wit achterna en bovendien is het Nereo Rocco duidelijk zichtbaar: het lijkt net een enorm ruimteschip dat in een lelijke woonwijk is neergestort. Met zijn 30.000 (!) plaatsen (anderhalf keer onze Euroborg) is het dan ook veel te groot voor een club als Triestina, waar elke weekend zo'n 7.000 toeschouwers op afkomen.
Na door de dubbele kaart- én paspoortcontrole en fouillering te zijn gegaan, konden we nog een half uur de sfeer proeven voordat de wedstrijd begon. Het stadion van Triestina is een typisch Italiaans stadion en lijkt dan ook in niets op een Nederlands stadion: hier geen megaschermen met irritante reclames, geen keiharde hosmuziek uit de speakers tot 5 seconden voor de aftrap, geen aan lager wal geraakte volkszanger die in de rust de sfeer komt verzieken, geen stewards en mede-supporters die gaan zeuren als je niet op je toegewezen stoelnummer plaatsneemt, niemand die je verbiedt op de trappen te blijven staan in plaats van bij de stoelen... Ook ontbreken hier de walgelijke klapstoeltjes die in steeds meer stadions te zien zijn. De 'zitplaatsen' van het Nereo Rocco zijn simpelweg rode stukken plastic zonder rugleuning. De onderste helft van de Curva Furlan (het fanatieke vak achter het doel) vat ze dan ook gewoon als staanplaatsen op.
Bij de spelersopkomst gingen tientallen prachtige rood-witte vlaggen omhoog, die pas na het laatste fluitsignaal weer omlaag gingen. Een prachtig gezicht (zie foto's). Ik moet bekennen dat ik dan ook de helft van de wedstrijd niet naar het veld keek maar naar het publiek. Uit de onderste rijen van het vak kwam keihard gezang, dat onder leiding stond van 2 capotifosi, oftewel de leiders van de fanatieke supportersgroepen. Negentig minuten lang stonden zij op een verhoginkje met hun rug naar het veld toe, het publiek opjuttend. Bij hun vaste plekken waren zelfs ijzeren staven aangebracht zodat ze niet uit balans zouden raken bij het volbrengen van hun belangrijke taak. En dit alles met groot effect: dankzij de capo's produceerde het publiek geen carnavalachtige la-la-la-la-liedjes maar luide, regelslange liederen. Alhoewel dankzij allerlei steeds strengere maatregelen hulpmiddelen als megafoons, trommels, vuurwerk en fakkels sinds een paar jaar helaas verboden zijn, was er toch een spectaculaire sfeer.
Oja, op het veld gebeurde er ook nog wat. Door een blunder van de Pisaanse keeper stond het al na 3 minuten 1-0 en ondanks het vele geploeter van beide teams bleef dit zo. Triestina doet nog volop mee om promotie naar de Serie A dus er komen nog wat spannende wedstrijden aan, waar ik zeker bij zal zijn.
