Het slempmaal bij Da Gianni

Op het spectaculaire feest waarover ik hieronder vertelde, heb ik allerlei nieuwe mensen kunnen leren kennen. Eén daarvan, Economiestudent Andrea, nodigde me een paar dagen later uit om met een groep mensen mee uit eten te gaan bij Trattoria 'Da Gianni' in Gorizia.

Ik was zeer benieuwd wat dit 'Da Gianni' precies zou inhouden en in de dagen voorafgaand aan het etentje werd ik overladen met verhalen over de enorme hoeveelheden heerlijk voedsel die tegen een lage prijs in deze Trattoria geserveerd worden.

En inderdaad, het gebruiken van verkleinwoord 'etentje' bleek totaal niet op zijn plaats. Om kwart voor negen kwamen we met een groep van achttien mensen aan in deze eetgelegenheid, die er van binnen als een herberg uitzag. We mochten eerst aan de bar genieten van een aperitivo, wachtend tot er voldoende plek zou zijn. Er werd prosecco uitgedeeld en toen ik een beetje uitleg vroeg over deze witte mousserende wijn, bleek ik onbewust de veroorzaker te zijn van een verhitte discussie over de herkomst ervan. De aanwezigen die uit de regio Veneto afkomstig waren vonden dat het 'hun' wijn was, terwijl de gasten die uit Friuli kwamen dit niet pikten en hier hevig tegenin gingen..
Na dit stukje Italiaanse cultuur konden we gaan zitten en kon het grote eetfestijn beginnen. Onder het genot van een voorgerecht sloeg men de menukaart open. Vol enthousiasme zocht men gerechten uit. Velen gingen voor de 'Lubianska', een enorm gevuld biefstuk dat volgens de legendes nooit iemand in zijn eentje opkreeg. Voor de zekerheid bestelden mensen dus maar met zijn 3-en één Lubianska. Maar eerst kwamen de pasta's op tafel. Samen met Luca at ik een heerlijke pasta met de vreemde naam 'strozzapreti' ('strozzare' betekent wurgen en 'preti' zijn priesters) en gnocchi met gerookte ricotta.

Na dit verrukkelijke voedsel te hebben verorberd voelde ik mij al voller dan ik me na een normaal avondeten normaal gesproken voel. Het was echter nog lang niet afgelopen: de hoofdgerechten kwamen op tafel. En daar waren ze dan, de zo geruchtmakende Lubianska's. Het bord eronder was bijna niet meer zichtbaar. Een Afrikaans dorp zou van zo'n Lubianska zeker drie weken eten, maar hier werd elk van deze stoeptegels onder handen genomen door welgeteld drie gulzige Italianen. Naarmate de avond vorderde begonnen sommigen van hen steeds moeilijker te kijken, alsof ze in een hevige strijd verwikkeld waren. Samen met Luca, ook een vegetariër, at ik blokken gefrituurde kaas en ook ik kreeg het al snel moeilijk met deze bakstenen. Bij dit alles werd ook nog eens groente geserveerd. Het was goed te merken dat we ons dichtbij Slovenië en Oostenrijk bevonden: er stond zuurkool op tafel.

Zo langzamerhand kreeg ik het nare gevoel dat mijn maag wel eens 'basta' zou kunnen gaan zeggen op een bepaald moment in de zeer nabije toekomst... Gelukkig werden er frisse sorbets naar onze tafel gebracht. Deze ijskoude drankjes met limoensmaak waren met zorg in het eetschema ingebouwd: het drinken ervan zou er op een bepaalde manier voor moeten zorgen dat er extra ruimte kwam in de maag. Een welkom iets, zo na de Lubianska's en gefrituurde kaas...

Maar natuurlijk werden de sorbets opgevolgd door tiramisù, zodat ik onvermijdelijk overovervol kwam te zitten. Na een kopje koffie liep men, elk vijf kilo zwaarder, weer naar de bar om het slempmaal af te sluiten met een digestivo. Op het moment dat we onze limoncello achteroversloegen was het al half een, een kleine vier uur later dan het moment van aankomst.. Ik wist toen zeker dat ik een week lang niet meer zou willen eten.. De rekening was ook nog eens om te lachen zo laag (ook niet onbelangrijk voor een Nederlander) en werd gewoon zonder verder gemiezer door achttienen gedeeld

Na afloop ging ik nog met een groepje naar een feest ergens in een grot. Het zat er vol met alternatieve bebaarde Italianen met dreadlocks die voor zich uit staarden en bongo speelden rondom een vuur. Vrij snel gingen we er maar weer vandoor op weg naar een pub in het dorpje Opicina, waar het rookverbod gewoon bleek te worden overtreden.

Vooral voor mijn maag was het een onvergetelijke avond...