Aankomst

Na een goed verlopen reis kwam ik maandagavond 2 februari rond een uur of 6 aan op het treinstation van Trieste. Ik was van Bremen naar Treviso gevlogen en ging van daaruit met de trein verder naar Trieste. De trein reed door regenachtige vlaktes, kwam wat later langs heuvels en bergen en eindigde zijn reis bij de eerste schemering in het uiterste oostpuntje van Noord-Italie, na eerst bij Gorizia de Sloveense grens nog even aangetikt te hebben. Met mijn zware koffers het perron op stappen en de lange weg naar de voorkant van de stationshal afleggen was erg spannend: 'Dit is de stad waar ik het komende halfjaar woon', ging er door mijn hoofd. En het was dus maar zeer te hopen dat het een mooie stad zou zijn. Behalve dat Trieste een stad is die tot de Eerste Wereldoorlog aan de Oostenrijkers toebehoorde, 200.000 inwoners telt en verder beroemd is om zijn koffie, harde windvlagen en enkele schrijvers waaronder James Joyce, wist ik nagenoeg niets van mijn nieuwe woonplaats af.

Na ingecheckt en even uitgerust te hebben in een hostel vlakbij het station, ging ik maar even de stad verkennen. Hoopvol liep ik naar buiten, zeer benieuwd naar de gezellige straatjes en mooie pleinen vol met mensen die deze stad rijk zou zijn. Maar de eerste indruk die ik van Trieste kreeg was nou niet bepaald denderend: een koude regen waaide snoeihard in mijn gezicht, de brede straten en statige gebouwen kwamen in het donker kil op mij over en de paar mensen die op straat liepen waren wanhopig bezig hun paraplu overiend te houden. Ik ben nooit het type toerist geweest dat de plekken waar hij heengaat beoordeelt op het weertype, maar dit ging zelfs mij even te ver. Trieste leek een morsdood, ijskoud provinciestadje en ik liep in niet al te vrolijke stemming terug naar mijn hostel, waar ik bovendien zo'n beetje de enige gast leek te zijn.

Nu, inmiddels bijna twee weken later, kan ik gelukkig zeggen dat deze eerste indruk behoorlijk verkeerd was..