Het Erasmusbureau

De eerste dag na mijn aankomst zat gelijk vol regeldingen. Om te beginnen moest ik naar het hoofdgebouw van de universiteit om me aan te melden bij het Erasmusbureau. Daarom nam ik 's ochtends vroeg de buslijn die de man van het hostel me had aangeraden en stapte ik uit op het moment dat alle andere jonge mensen de bus verlieten. Dit bleek de juiste methode want voor mij zag ik, gelegen op een heuvel aan de rand van de stad, een enorme betonnen reus in vermoedelijk fascistische bouwstijl: het hoofdgebouw.

Het Erasmusbureau bevond zich, zoals alle bureau's die je hard nodig hebt, 6 trappen op, twee gangen door en de laatste deur links. Eenmaal bij de juiste deur aanbeland moest ik weer een gang terug. Ik was namelijk vergeten dat veel Italiaanse kantoortjes en bureautjes, hoe onbelangrijk ook, doen alsof ze een postkantoor zijn: je moet een nummertje trekken. Ik drukte dus op een van de knopjes van het nummertjesmachientje, maar keek vreemd op toen ik een papiertje met het nummer 000 in handen kreeg. Toch nam ik maar weer plaats achterin in de gang bij de deur van het Erasmusbureau. Ik wachtte rustig af, terwijl ik voor mij mensen met nummers als 005, 006 en uiteraard 007 naar binnen zag lopen. Na een kwartier kwam een meisje met het nummer 001 naast mij zitten. Ze bleek een Erasmusstudente uit Wenen en we maakten een praatje. Toen we na een tijdje ook 008 het kantoortje binnen zagen lopen gingen we maar eens navraag doen. Zoals alle bureau's die je hard nodig hebt, had ook dit bureau namelijk beperkte openingstijden: elke werkdag van 9 tot 11. De dag erop, woensdag, zou het zelfs compleet gesloten zijn. We moesten er dus voor zorgen voor 11 uur nog aan de beurt te komen. Gelukkig wisten de medewerkers ons gerust te stellen en kwamen ze met uitleg: de 'eigen' studenten van de universiteit, die zelf met een beurs juist uit Trieste weg wilden, mochten eerst. Pas als die allemaal geweest waren, zouden ze ons roepen.

Gelukkig kwam ik nog op tijd aan de beurt en was de eerste aanmelding redelijk makkelijk te regelen. Ik kreeg formulieren om mijn studentenpas en mensapasje op te halen. Ik wachtte even op het Oostenrijkse meisje en samen gingen we de pasjes halen. Na een zoektocht op de winderige heuvel, door een doolhof van lelijke betonnen gebouwen, kwamen we uit bij een aardige bebaarde man die drie kwartier deed over handelingen die hij in tien minuten had kunnen uitvoeren. Maar het was niet erg: terwijl hij ons in traag tempo formulieren liet ondertekenen en met een goedkope webcam een overbelichte pasfoto van ons maakte, belde hij wat vrienden en praatte hij honderduit over Van Basten, sterrenbeelden en de herkomst van de Duitse o met puntjes. Puur vermaak, die bureaucratie.